LEDSTNEMA

Erźań ava čačtïmim mastor langs,
Erźań teťa sťavtïmim pilge langs.
«Avaj» ulneś kelbŕaso vasen valom,
Leľat-jalakst, paťat-sazort kasśt vakssom.

Vete telet monen sestë topodśt.
(Vojnado mejle kemenceś molil).
Šabratnen pelde čijeź saś avam:
«Rakšat śormalit! Revent bojka kards!»

Sïre revent, kona levksïjaś vet,
Paniź kardazs. Kozoń levkstnë kekšems?
Leľam – ćorïne. Kivčk – eceś kaśkas,
Kedsënzë – vaŕgineška ve levksëś.

Moń sede kurok kuztimiź kaštlangs,
Elezëm nergstïź omboce levkskent:
«Kirdik vadŕasto, iľazo para!
Buti śormadsïź – a vaŕgat, a kemť!»

Nulatnen pots lekškadśt kavto ojmet,
Kavonest levkst: lomanen dï reven.
Kavonest eźt čaŕkode mezejak,
Dï sornoź toknośt viška sedejnest.

Školaso, pek lamo ijen jutaź,
Monen jovtneśt: «Sovett… Narodoń vlaśt…»
Kuvať eź sajeve ejkakšoń prevs:
Meks eno kekšneśt te «vlastent» ejstë?!

Avań kevkstnija. Son meľavtoź merś:
«Jurgoź-veškeź tujevelt set škatne!
Nalogt, ejdnem, lepšťaśt, kiśke vatkaśt,
Ojen – ojsë, ponań – ponaso; min
Činzë čop važodinek pakśaso,
Pandomga tenek palkinet vačkaśt…»

Bolonov kedtne stakasto novolśt,
Ukstaś avam, jutaześ, mert, ledsťavś:
Kotoce peke sestë son kandtneś,
Raštamońt troks eźt teev «trudodnejtne».
Sudiź avań. Dï vete čitnen kis
Sï ijent pert važodś škinem «prinud»…