STEPAN ERŹA MARTO KORTNEMA

Vide, prok nal, venstevś kalmonten janoś.
Nusmańa sëtmes vajaś kalmazïreś.
Kŕosttnë dï tešttne langozonok vannït.
Purgondaśt čuvttnë: tundoś ojmest sïremtś.
Te janońt pesë sťaś karšonok Erźa:
Kirgazo štapo, sizeź kedtne novolśt.
Maŕavi, anśak meze-buti kerseś,
Pejeleś praś: staka arsemat povodśt.
Maŕavi, vannï son meľavksov selmsë
Dï baži kevkstems: «Erźat, kosotado?
Meks tïn nejgak, teke čavidiź kelmsë,
Modańt jožova lemenk acatado?
Meks kaštan koronk sintrink, mastors uvtink?
Meks «erźa» lemdent vizdeź potatado?
Eŕamoń vijenk varma melga suvtnink,
Eś kedsë tirin kelenk kalmatado?..»
Valtnë peverit, korśańat, teke sal,
Sïn rizksën stavksso moń ojmem pelnit-stït.
Meze nej merems? Mančems, kodańa sval:
«Erźatne, pokšťaj, erźaks ejdest kastït!?»
– Ine pokšťaj! Videt sëpej koŕamot!
Lavšomśt erźatne, eś obućast miiź.
Sïn lamo śadot ijes eźt keŕavo –
Izńavśt, el jomit peleśado ijes.
Sëredi ojmem, poti sedejrizksëś:
Erźat, erźat! Nať, eŕamonok pŕadovś?
Surso lovnovit (teveś veľavtś viźksës),
Źaro erźat mastorońt langs nej kadovśt!
Ledstńan, arśan, bažan sï škańt nejeme:
Jomit erźatne, vait, čovoŕavit.
Mastoravańt kizë umoń, pevteme –
Moli, lajši, anśak kinen maŕavi?!
Źardo tečint kezëren škaks lemďasïź,
Dï buti alkuks sï erźatnen pest, –
Kadïk «ejdet» ijetnen pačk pačťasïź
Sï škań erijnen erźatnen lemest!

1988

Eŕamoś, merit, lej, domka dï vijev.
Sonzë vejke čirenten, keľa, čačit –
Ujeź tuit lejent troks tona pelev.
Vedent jutaź, karšo čirenten kulït.
Čudevkssënzë – veľavkst, sërej vedbramot.
Son pingen pert salï – uski melganzo.
Eź sato vijet, vant: tuit potmaksov –
Čiś toso araś, vedeśkak rudazov.
Od škasto tuń ezin pele te lejdent:
Arsemam vańksëlt, teke manej menel,
Ojmem valdoľ, prok tundoń valsken sťamo.
Mezde pelems? Mon izńasa šoždasto!
Dï anśak nej maŕan: ujemaś staka.
Lejeś uski alov dï ešksi kevtnes,
Tapardï ojment jožov vedveľavksso
Dï vadi sonzë piže čekaŕ ilsë.
Eŕamoń kanstoś jala stakalgadï,
Kolit jožom dï ikelen arsemam.
Dï meltnejak meks-buti prok čopolgadśt:
Vanstan eś pŕańt, vešńan idemań tuvtalt.
Lijasto natoj kedsëjak avoldan:
Mezeks pikśan? Mezeks vijtnen jomavtńan?
Mezeks isťa bažan verev ujeme?
Tona čiresë vejke peś – kuloma.
Lavšomtsa rungońt, ašo kedem sravtsïn –
Kadïk nursi dï kandï ejsën vedeś…
Mejle sïrgoźan: meze isťa tejan?
Ledit melzëm od škań mazïj arsemam
Dï vizdelgadan monś esen ikele:
Verev! Anśak verev eŕavi ujems!
Iľa suťamo, ojme, iľa size!
Ton valdot dï vańksčit iľak jomavto,
Selmen śavadomas dï kežs iľak vajavto!