ERŹAŃ MASTOR

Mon Erźań Mastor,
Pajstomo moda…
Araś azorom,
Jat lomańt ejsëm šeškit,
Potit vijem
Dï rungom langso naŕgit,
Razedit čerem,
Selgenit
selms-čamas.

Moń učan Azor.
Pek učan Purgazoń.
Son sï dï meri:
«Te Mastoroś – moń!
Pingede pinges moń
Dï kinengak a makssa!
Mon večksa sonzë,
Monś sokasa-vidsa!»

Kećamoń ška!
Sedejem guvnï-toknï:
Mon Purgazoń ked aldo
Kovgak lijav a tujan.
Mon sodan:
Son vanstsamam,

Sokasamam,
vidsamam.
Mon sodan:
sonzë turtov
Śurońt čačtsa-kastsa!
Mon Erźań Mastor.
Mon učan erźań Azor…

1992

Keman mon Paznën. Anśak avoľ senen,
Kona końovsto sursonzo tandavtni.
Keman mon Paznën. Anśak avoľ senen,
Konanen oznoms sërej kudot sťavtnit.

A senen, kide bajagaso čavit,
Kin «verent» oznïćatne umok korštnit.
Oznoma valtnë melem moń a javit.
A večkan, źardo raužoso oršnit.

Moń Pazom erźań. Śuk set pokšťatnenen,
Konat Čipazońt kis ťuremat sťavtneśt,
Jutavtneśt ozkst – purnavkšnośt repešťatnes,
Dï tensë, sodaź, ruzoń kežtnen savtneśt.

Moń turtov Pazoś – avoľ tandavtnića.
Son prevej jalga dï sval martom jaki,
Son avoľ Azor, a kežen pandïća;
Mon avoľ ure, mon sonenzë – ťaka.

Son pačk moń potso, kećan eli riznan.
Son tri moń ojmem, kastï sedej vijem.
Nei, koda eś asatïkstnën izńan,
Salavań tolso koda palan-pijan.

Moń Pazoń kudom – ton, Erźań Mastorom!
Oznan pakśaso, virsë, čejbuloso.
Moń ozksom – sedejbenčstë prïća morot,
Konatnen kočkan erva kiuloso!

…Keman mon Paznën. Anśak avoľ senen,
Kona końovsto sursonzo tandavtni…

1989

Monen tejemaľ sede prevejnestë,
Monen snartomaľ sede jožovnestë,
Monen eŕavoľ eś sedejen vanstoź,
Paŕak, sede šožda ulevel kanstoś?

Araś, a moń pingen isťamo luvoś!
Mezeks valdońt langa pongavtnems suvoś?
Apak kavtoldo tolonten čopavtin
Dï śatkoń pultt melgam pakśavańt sťavtnin.

Kuš vejke śatko toń ojmes tokazo!
Kuš vejke śatko sedejezët prazo!
Arsemań varmaś zyjk! – meri velkssënzë –
Sïremtsï śatkoś ojmet se pelkskenzë,
Konaś eź ruzyja, eź kulovtovo sems, –
Son erźań nardes lepšťamońt pačka kemś!

1989