ČOKŠNËN ARSEMAT

Čizë valgś.
Sën šaršavt
Pongavtś čokšnëś
Dï kuztembes ozaś
Mazïjka
Vent učomo.
Se kapšaś.
Malav saś.
Jutïze pakśańt,
Virent.
Eskelďaś
Pandońt troks
Dï, vant, tozoń
Puporďaś:
Avoldaśt kedtne
Śolmoks,
Martonzo kanstkeś
Juksevś –
Vese menelent keles
Tešttne peverśt,
Prok jamksket.

Lijasto stihtne ašo loksejks livtnit
Mon velkssë koštsońt – ojmezëm sovavoľt.
Pertpelksën zërtte, gajtev kortamodo
Tandadït sïn, kapšaź tuit, tombavit.

Dï anśak vet, źardo engami šaltoś,
Eli pakśava śkamom eskeľamsto
Kelejstë panžan mon ojmezëm kenkštnen
Dï liśan sradoź narmunem purnamo.

«Sado monen, jovksoń mazïj narmunem!
Mon tïnk učan. Veľavtodo, ineśket!
Kavańams tïnk jorïn piže tikšinet,
Simems tïnenk anokstïn liśmaprinet!»

Kodamo pokš keńarks dï vij źaroška
Valovi mešťs, źardo, terdemam maŕaź,
Puromit vejs dï, melcek-melcek araź,
Livtit lijań sedejs ašo narmunem!

1984

Teči ojmezëm tein «kudoń šľamot».
Sornovtńan ledstnematnen tašto nulaks:
Vejenstnën bažan vïrnovtoms šukšpŕav,
Lijatnen velkssë nusmakaľan kuvať.

Koćkeŕan ejsëst potmakssto dï targan,
Vankšnan pštistë, veľavtńan erva jondo.
Sïn lepamoź tonolks tago sïremśt
Dï picit ojment viźksën kirvi tolso.

Vaj, źaro sod, šanžavoń koctt povoleśt!
Koda zńarońt ojmezëm mon noldïja?!
Koda koj-mezde mel araś ledstnems!
Koda koj-mezent seske stuvtovlija!..

Araś, a jortsak, mezentkak a stuvtsak:
Erva ledstnemaś – eŕamoń viška pelks.
Vejkeś – prok kši, lijaś – ki langoń kev,
Vejkeś laci, lijaś – lokšoso keri…

1987