SEDEJEN EŽDEMA OZKS

Mon kezëren avaks pŕam marija,
Meŕat, alkuks – jovksoń orožijan.
Ine vijt terďan esten lezdamo –
Kadïk karmavtadïź monen samo.

Viŕavatnen, veďavatnen terdsïn,
Vese eńaldomam sïnest mersïn.
Norovavańt ikelev śukońan,
Mastoravańt pilgezënzë koman.

Čači kovoń vestë virev tujan,
A nejaviks Tešte-tikše mujan,
Čin lisemstë sonzë veds kajasa
Dï večkemam marto čovoŕasa.

Kstïjen tanśt tozoń kai Viŕavaś,
Liśmań vańksënt makssï ten Veďavaś.
Norovavaś šumbračint a stuvtsï,
Mastoravaś valdo vijent putsï.

Ojme koštsom kelme vedent ežďsa,
Pelevestë kečent tonet venśtsa
Dï eśkam jovtasïn ozksoń valom,
Konat potsom činek-venek palït:

Mon ulezan toń sedejsë śkamom,
Ton učozat erva čistë samom.
Keńardozat monen, teke Činten,
Dï iľazt javovo minek kitne…

1986

Onstom sakšnït apak čačto ejdem:
Ruća potso, ašo panarnësë.
Jakstere paľaso sï tejternem –
Nalksi čiś sonzë kumbŕav čertnesë.

Mon kutmoŕan ejsëst sedejškava,
Meštezëm nežeďan, psistë palan…
– Ormalgadat – riznëź kortï avam, –
Anśak te meľavksońt mon a javan.

Kapšaź tujan dï ukstan ušoso:
Iliź neje, koda ojmem majsi.
…Mezen kisë tusto vir kužoso
Pizëvteme kukoś isťa lajši?..

1985

Kadïk eŕan čavo kudosom śkamom –
Iľa sakšno, iľa kolse eŕamom.
Kadïk a gajgit vajgelnet ejkakšoń –
Ton jalateke monen iľa sakšno.
A pokš melsparoś – ulems anśak nalkškeks,
Škań jutavtomaks te čokšnëstënt valskes.
Seks, źardo palśat, večkemań toškat valt,
Maŕavi, kajśat piceź ojmezëm salt.
Kadïk uľan, toń kojsë, kelme sedej, –
Kekšsa vasov końovońt, kozoń peďaśt
Valt: «Mon toń večkťan»
dï sergedemań znak.
Mon kaštmolemas lepijavtsa ojmem,
Iľazo pižakado:
«Sak!»

1986

Apakoľt jovta večkemado valt,
Altnemat psit apakoľt makso…
Avańt sedejs meľavksoś śalgi sardt –
Venbert matedevems eź makso.

Rizksëś, prok čemen, ojment keŕaś-sëvś,
Talnovtśt arsemat: koda ulems?
Dï valsken sťaź kapšaś varštamo selms:
Palït eli vadinze puleś?

…Apakoľt jovta večkemado valt,
Altnemat psit apakoľt makso.
– Eńaldan tet: monen ejdine kandt…
Puŕgineks zërkstaś pilent vaksso.

1985

Araś, nej mon a livtńan sën menelga:
Śolmtnë lavšomgadśt, meltnejak polavtovśt.
A meźt učnems, son umok tuś ve pelga –
A nežedems monen večkeviks lavtovs.

Anśak lijasto nusmakadï čačom,
Źardo večkema škaś melezëm ledi:
Sën menelteme śolmov ojmeś vačo
Dï modań tansteśkak sedej a peti.

1986

Umok, umok jakat moń melga,
Umok snartńat melzëm tujems.
Anśak vijsë sedejs a kelgat –
Tov kiś a šoždïne mujems.

Mon sťako ejsët valso ešksin:
A čumoś – čumoń teiks lisś.
Mongak isťa pajstomo večkin,
Isťa žo eź mujeve kiś.

1987